خدا كند كه جوانان زحقّ جدا نشوند

خدا كند كه جوانان زحقّ جدا نشوند

به صحبت بد و بدخواه مبتلا نشوند

مقدّسات جهان را، به زير پا ننهند

شرور و مفسد و بيدين و بيحيا نشوند

ز درس و مدرسه تعليم و تربيت گيرند

هوا پرست و طمعكار خودستا نشوند

خدا كند كه جوانان ره هُنر پويند

شكسته حال و پريشان و بى نوا نشوند

به منصبى كه رسيدندخويش گم نكنند

به نارضائى بيچارگان رضا نشوند

پى سياست بدكارگان قدم نزنند

وطن فروش و خطاكار و بد ادا نشوند

بجان و مال و بناموس كس طمع نكنند

در اين معامله هم كيش اشقيا نشوند

خدا كند كه جوانان عقيده مند شوند

سبك عيار و تهى مغز و خودنما نشوند

سر عقيده خود پاى فشارند چو كوه

بسان كاه زهر باد جابجا نشوند

این دوستانی که دم از جنگ میزنند

بازی عوض شده - ترانه ای از روزبه بمانی

این دوستانی که دم از جنگ میزنند
از تیرهای نخورده چرا لنگ میزنند
هم سفره های خلوت آن روزها ببین
این روزها چه ساده به هم انگ میزنند
هر فصل از وحشت رسوا شدن هنوز
مارا به رنگ جماعتشان رنگ میزنند
یوسف به بدنامی خود اعتراف کن
کز هر طرف به پیرهنت چنگ میزنند
بازی عوض شده وهمان هم قطارها
از داخل قطار به ما سنگ میزنندبیهوده دل مبند بر این تخت روی آب
روزی تمام اسکله ها زنگ میزنند

 

داد معشوقه به عـــــــــــــاشق پيغام

قلب مادر

  داد معشوقه به عـــــــــــــاشق پيغام
كه كند مـــــــــــــادر تو با من جنگ
هر كجا بيندم از دور كـــــــــــــــــند
چهره پر چين و جبين پــــــر آژنگ
با نگاه غضب آلــــــــــــــــــــود زند
بر دل نازك من تير خــــــــــــدنگ
از در خانه مرا طـــــــــــــــــرد كند
همچو سنگ از دهن قـــــــــلماسنگ
مادر سنگ دلت تا زنــــــــــــده ست
شهد در كام من وتست شـــــــــرنگ
نشوم يك دل و يك رنگ تــــــو را
تا نسازي دل او از خــــــــون رنگ
گر تو خواهي به وصالم بــــــــرسي
بايد اين ساعت بي خـــوف و درنگ
روي و سينه ي تنــــــــــــگش بدري
دل برون آري از آن سينـه ي تــنگ
گـــــــــرم وخونين به منش باز آري
تا بـــــــرد زآينه ي قلبــــــــــم زنگ
عــــــــاشق بي خـــــــــــرد ناهنجار
نه بل آن فاسق بي عصمت و نــنگ
حــــــــرمت مادري از يـــــــاد ببرد
خيره از بـــــــــــاده و ديوانه زبنگ
رفت و مـــــــــادر را افكند به خاك
سينه بـــــــدريد و دل آورد به چنگ
قصد سر منزل معشوق نــــــــــــمود
دل مـــــــــادر به كفش چون نارنگ
از قضا خورد دم در به زمــــــــــين
و انـــــــــدكي سوده شد او را آرنگ
وآن دل گرم جـــــــــان داشت هنوز
اوفتاد از كف آن بي فــــــــــــرهنگ
از زمين باز چو برخـــــــاست نمود
پي بــــــــــــــــــــــرداشتن آن آهنگ
ديد كز آن دل آغشته به خـــــــــــون
آيد آهسته بـــــــــــــــرون اين آهنگ
آه دست پسرم يافت خــــــــــــــراش
آه پاي پسرم خــــــــــــورد به سنگ

ایرج میرزا